Ziek zijn mag

Vanaf de laatste week van november ben ik ziek en het herstel laat nog even op zich wachten. Ik ben genoodzaakt om het rustig aan te doen en dat vind ik lastig. Niemand wil ziek zijn. Het is moeilijk om dat te accepteren en om je eraan over te geven. Ik probeer dan toch iets in het huishouden te doen maar mijn lichaam fluit mij direct terug. In hoeverre is er ruimte binnen onze maakbare maatschappij om ziek te zijn?

Focus op herstel

Ik ben erachter gekomen dat ik en mijn omgeving volledig gericht zijn op beter worden. Alle vragen die ik gehoord heb waren in de trant van: ”Voel je je al wat beter?” ”Heb je geen pijn meer?” Ook de huisarts wil er een antibioticakuurtje tegenaan gooien. In eerste instantie ben ik geneigd om hierin mee te gaan. Ik wil tenslotte beter worden. Liever gisteren dan vandaag. De stekende pijn, de jeuk en het branderig gevoel ben ik na vier weken beu aan het worden. Pijn maakt een ander mens van mij. Ik ben niet te genieten. Maar ik begin steeds meer te twijfelen of dit de manier is naar herstel.

Ziek zijn heeft een functie

Ik heb foto’s gemaakt van de beschadigde plek op mijn lichaam. Het ziet er niet uit en ik kan er amper naar kijken. Voor iemand die waarde hecht aan schoonheid aan de buitenkant, past dit afzichtelijk beeld niet in het perfecte plaatje. Toch dwing ik mezelf om dat dagelijks te doen. Waar kijk ik eigenlijk naar? Ik zie een geïrriteerde rode oneffen huid met blaasjes gevuld met vocht en pus. Het doet pijn. Het is pijn. Het is verdriet en oud zeer wat ik al als kindzijnde met me meedraag. Je wordt niet zomaar ziek. Je lichaam en geest staan voortdurend in verbinding met elkaar. Het ziek zijn heeft een functie. Je lichaam vertelt je iets en dat is waardevolle informatie. In het boek ‘De sleutel tot zelf-bevrijding, encyclopedie van de psychosomatiek’ van Christiane Beerlandt, achterhaal ik waar mijn ziekte voor staat en wordt het mij duidelijker waarom ik hier nu last van heb.

Waarheid onder ogen zien

Het helpt mij om mijn ziekte er te laten zijn. Ik heb recent een tv-serie bekeken die het verhaal van Leonardo da Vinci vertelt. In de serie werd gezegd: ”Om de waarheid onder ogen te zien komen, vergt moed”. Door op zoek te gaan naar informatie over wat je dwars zit of waarvan je merkt dat je er meer van af wilt weten, loop je het risico dat je iets te horen krijgt wat je eigenlijk helemaal niet wil horen. Maar juist die informatie en de bewustwording wat dat voor jou als mens zijnde betekent en wat dat met jou gedaan heeft, hoe dat was voor jou als kind, is de eerste stap naar genezing. De rust nemen om hierbij stil te staan en de pijn te voelen. Jezelf de ruimte geven om ziek te mogen zijn met alle ongemakken die daarbij horen.

Ziek zijn hoort bij het leven

Een volgende keer als ik iemand spreek die ziek is, zal mijn vraag niet gericht zijn op herstel. Het zal klinken zoals bijvoorbeeld: ”Hoe zagen de afgelopen dagen eruit voor jou?” Waardoor die ander de gelegenheid krijgt om te ventileren. Om zijn ziekte erkenning te geven en om te laten weten dat het echt even niet gaat en dat dat ook iets is wat bij het leven hoort maar wat we soms lijken te vergeten.

Mijn kerstboodschap

Ik heb door het ziek zijn voor het eerst geen kerstkaarten kunnen schrijven. Via deze onpersoonlijke weg is mijn boodschap dat ik jou het lef gun om in 2022  jouw waarheid onder ogen te zien. Ben je bereid om op zoek te gaan naar jouw werkelijkheid? Ik wens jou en al jouw dierbaren fijne feestdagen!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *